Zbiór ziół

Przy zbiorze ziół bardzo ważna jest pora zbioru roślin. Więcej »

 

Powierzchnia kory

Powierzchnia kory składa się z pięciu płatów: czołowego, ciemieniowego, potylicznego, skroniowego i wyspy. Każdy z płatów jest podzielony przez system drobniejszych bruzd na zakręty. Jako najważniejsze wymienia się:
– zakręt przedśrodkowy płata czołowego ciągnący się wzdłuż przedniej krawędzi szczeliny poprzecznej jest to okolica ruchowa kory,
– zakręt zaś rolkowy płata ciemieniowego leżący wzdłuż tylnej krawędzi szczeliny poprzecznej i będący polem czuciowym kory,
– zakręty skroniowe poprzeczne, ukryte w głębi bruzdy bocznej, zawierające ośrodek słyszenia,
– część kory wokół bruzdy ostrogoweji wchodzące w skład klinka i zakrętu językowatego zawierają ośrodek wzroku,
– zakręt hipokampa i zakręt obręczy, leżące na przyśrodkowej powierzchni półkul, są częścią układu limbicznego.
Reprezentacja ruchowa i czuciowa ciała w korze mózgowej zachowuje stosunki przestrzenne. Oznacza to, że każda topograficznie wyodrębniona okolica ciała ma swoje odzwierciedlenie na korze oraz że odzwierciedlenia okolic sąsiadujących ze sobą sąsiadują także ze sobą .

Obie półkule mózgowe, mimo symetrii anatomicznej, nie są równocenne. Występuje zjawisko asymetrii czynnościowej, przy czym zazwyczaj lewa jest półkulą dominującą. Przejawia się to między Innymi praworęcznością, zlokalizowaniem w dominującej półkuli ośrodków
głównych nowy oraz nieco odmiennyot przebiegiem analiz zjawisk w polach asocjacyjnych.